DAY 4 : ตามหาหมวกกันน็อค กลับไปเที่ยวช็อปปิ้งที่ตลาดดองบาเมืองเว้

  
 
วันที่ 4 แล้ววันนี้เราตั้งใจออกจากฮอยอันแต่เช้าตรู่ เพราะเกรงว่าจะไปถึงเว้ค่ำ
เราไปแวะที่แรก แหล่งผลิตหินอ่อนของที่นี่ มีร้านขายหินอ่อนแกะสลักให้เลือกหลายร้าน
 
 
 
อาหารเช้าวันนี้เราเลยนั่งรถข้ามเมืองไปทานกันที่บิ๊กซี สาขาดานัง 555
เป็นฟาสฟู้ส Lotteria อารมณ์ประมาณ เคเอฟซี+แม็คโดนัล ผสมกัน
(กลับมาพึ่งรู้ว่า Lotteria ที่ญี่ปุ่นก็มี แต่ทำไมที่เมืองไทยไม่มีหนอ)
 
 
 
หลังจากอิ่มแล้วออกปฎิบัติการตามล่าหาร้านขายหมวกกันน็อค
รอพี่แมน น้องจุง ผู้เสียสละนำหน้าไปหาร้านกัน สาวๆงงกับสี่แยก หันไปหันมา
ยุ้ยก็ไปได้ขนมปังมา 1อัน (อันในรูปอ่ะ) เลยขอให้เป็นนางแบบถ่ายกับด้านหน้าของบิ๊กซีซะเลย
 
 
 
ระหว่างนั้นเอง สาวๆที่เหลือก็หันไปเห็นกาแฟที่เค้าขายอยู่ในโหล
มีเหรอจะไม่กระจายรายได้สู่ภูมิภาค อิ..อิ..
อุตส่าห์ได้เครื่องทำกาแฟสดมาแล้ว ต้องลอง ต้องลอง
 
 
 
ขึ้นรถตระเวนหาร้านขายหมวกกันน็อคจนได้มาคนละใบ
แล้วเราก็ออกเดินทางจากดานังสู่กลับเมืองเว้ ใช้เวลาพอสมควร
ตื่นตาตื่นใจกับความงามของธรรมชาติระหว่างทางค่ะ
ธรรมชาติก็ช่างสร้างสรรค์นะค่ะ พึ่งมาจากเมืองท่าชายทะเลได้ไม่นานก็มาได้ชมภูเขาแล้ว
 
 
 
แล้วเราก็ได้เดินทางผ่าน ถนนในสายหมอก (ตั้งชื่อเองเลย)
ให้ความรูสึกเหมือนไปเที่ยวเชียงใหม่ยังไงไม่รู้ มีหมอกปรกคลุมยอดเขา อากาศเย็นชื้นๆ ชอบ ชอบ
 
 
 
ถึงจุดชมวิว แวะถ่ายภาพกันหน่อยละกัน จริงๆแล้วที่นี่เป็นมรดกโลกอีกแห่งนึง
แต่พวกเรามึนเมารถเพราะ จ้องแต่จะถ่ายรูปนอกรถเลยไม่มีแรงขึ้นเขาไปชมค่ะ
แวะถ่ายรูปกันที่นี่อ่กาศดีมากๆเลย เหมือนเชียงใหม่ช่วงพ.ย.
 
 
 
ต่อด้วยคู่นี้ ไม่เห่อกันเลย พึ่งซื้อมาจากร้านเลยไม่ยอมถอด 555
จะว่าไปมันก็กันน็อคได้จริงๆ ถึงแม้คุณจะนั่งอยู่ในรถตู้ กร๊าก…
 
 
 
หลังจากนั้นก็เป็นขาลงเขาค่ะ สมาชิกส่วนใหญ่จะหลับ รถแล่นต่อไปไม่นานก็เข้าสู่เมืองเว้
สถานที่ท่องเที่ยวต่อไปคือ นครจักรพรรดิซิดาเดิล พระราชวังไทเฮา
แต่ก่อนหน้านั้นท้องร้องแล้วต้องแวะ ร้านไม่ไกลจากที่เที่ยว
ร้านนี้ได้รับการแนะนำจาก Lonely Planet ให้มาชิมกัน
 
 
 
ชื่อร้าน LAC THIEN ร้านนี้มีจุดขาย(ถือเป็นการตลาดของร้าน) คือการโชว์เปิดขวดน้ำอัดลมของ
 ท่านเจ้าของร้านแสนอารมณ์ดี ด้วยที่เปิดขวดที่คิดแบบภูมิปัญญาชาวบ้านค่ะ
ถ้าเจ้าของร้านรู้ว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวเค้าจะมีของที่ระลึกให้ด้วย
เป็นที่เปิดขวดพร้อมลายเซ็นต์ที่เซ็นต์กันสดๆเลย ได้มาคนละอัน
 
 
(ยืมภาพพี่แมนบ้าง)
 
เมนูยอดฮิตของร้านนี้ กุ้งกระทะ แหนมเนือง มีหลายเมนูให้เลือกชิม
กุ้งกระทะจานนี้ของนุช จานเดียวอิ่ม เพราะว่ามัน..มันมากค่ะ
หน้าตาเหมือนหอยทอดบ้านเราเลยเนอะ
 
 
 
บรรยากาศการแจกลายเซ็นต์ของเจ้าของร้านค่ะ
 
 
 
อิ่มแล้วเราไปเที่ยวต่อกันค่ะ นครจักรพรรดิซิดาเดิล พระราชวังไทเฮา
 
 
 
กะจะเก็บตราประทับมาฝากเพื่อนๆ แต่ติดอยู่ที่กระดาษใหญ่ไม่พออ่ะค่ะ
 
 
 
ที่นี่ใหญ่โตมากๆค่ะ เดินยังไม่ทั่วเลย เก็บภาพมาได้เท่านี้ ถึงเวลานัดแล้วต้องกลับไปรวมตัวด่วน
 
 
 
ลืมบอก แหม…เหมือนรู้ว่าชาวคลับเรารักโปสการ์ดจะไปเยือน
มีนิทรรศการโปสการ์ดเก่าคอยต้อนรับเราด้วย
ไม่ได้ถ่ายมาให้ชมเพราะว่าแสงสะท้อนกล้องออโต้โลดของนุชไม่สามารถ
 
 
 
ที่เราต้องกลับไปรวมตัวกัน เพราะว่าเราจะไป ตลาดดองบา กัน พี่คนขับรถบอกว่า
ตลาดจะวายตอน 6 โมงต้องรีบไป ไม่งั้นตังค์จะถูกใช้ไม่หมด ไม่ดี ไม่ดี
ตลาดดองบา ใครไปเที่ยวเมืองเว้ห้ามพลาด
ขายของเยอะมากๆและที่สำคัญ ร า ค า ถู ก ม า ก ก ก ก ก ก นุชชี่คอนเฟริ์มค่ะ
แม่ค้าที่นี่ก็พูดไทยคล่องมาก เห็นพี่ยุ้ยเดินมาเรียกด้วยความมั่นใจทันที "พี่ชาย พี่ชาย ซื้อของหน่อย"
(555 สงสัยจะจำสับสนระหว่าง พี่ชาย กับพี่สาว กร๊าก..)
ขอบอกใครมีโปรแกรมไปเวียดนามแล้วแวะที่เมืองเว้ต้องการซื้อของฝาก
ให้ไปซื้อที่นี่เลย ถูกจริงๆ หมวกกันน็อคที่ซื้อมาจากดานัง ที่นี่ขายถูกว่าเกินครึ่ง
ช่วงนี้ไม่ค่อยมีภาพแล้วเพราะมือเริ่มเต็ม เต็มไปด้วยถุง คริ..คริ…
 
 
 
2 ชั่วโมงผ่านไปสภาพพวกเราก็กลายเป็นเช่นนี้ จะยืนกันไม่ไหวแล้ว รอรถมารับกลับบ้าน
 
 
 
หลังจากนั้นเราก็กลับไปหม่ำเพิ่มพลังที่ร้าน Sai Gon กันอีกรอบ
คราวนี้ของนุช สั่ง เฝอหมูแดง อร่อยมากค่ะ
 
 
 
พออิ่ม พลังกลับคืน ขาช็อปทั้งหลายขอกระจายรายได้กันอีกรอบ
ส่วนนุช ตังค์หมดเหลือแค่ 4000 (8บาท) เลยนั่งเขียนโปสการ์ดรอเพื่อนๆ รอ..แล้วรอเล่า
ขาช็อปทั้งหลายก็ยังไม่มา สุดท้ายเราเลยนั่งซิโคล่กลับโรงแรม ราคา 15000 (30บาท) เอาตังค์มาจากไหนหว่า นั่งเอาความมันส์ ดีที่วันนี้รถไม่เยอะไม่งั้นคงนั่งไปเสียวไป
นั่ง 2 คน ต้องนั่งแบบนี้จริงๆค่ะ
 
 
 
 กลับถึงที่พักหมดแรงค่ะ ว่าจะออกเดินเที่ยวอีกรอบ ไม่ไหวแล้ว
ส่วนนี้คือหมวกกันน็อคที่ซื้อมา สีขาวจากเมืองดานัง ราคา 280 บาท(ต่อตั้งนาน)
ส่วนสีชมพู ซื้อจากตลาดดองบาเมืองเว้ ราคา 90 บาท… (ต่อ10นาที)
 
 
 
ทิ้งท้าย รูปสุดท้ายของวันที่ 4 ตอกย้ำว่า
นุชเจอแล้วจริงๆ ท่านลุงที่หายไป ว่าแต่พากลับเมืองไทยด้วยกันไม่ได้อ่ะจิ…เศร้า คริ..คริ..
 
This entry was posted in Vietnam Trip. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s