แด่พ่อผู้จากไป…

 
เช้าวันจันทร์ที่ 15 ตุลาคม 2550
เวลา 8.20 น. เสียงโทรศัพท์มือถือของเราดังขึ้น
เบอร์โชว์ว่าเป็นของน้องชาย
….เช้าขนาดนี้ ตื่นได้งัย โทรหาเราต้องถามหาอะไรแน่ๆ
แต่แล้ว เสียงตามสายก็แจ้งข่าว
"พ่อล้มหลังตึกแถว ยังไม่ได้สติ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"
เราคิดว่า พ่อคงหน้ามืด แล้วก็เลยล้มไป
สักพักโทรกลับไปถาม น้องชายบอกให้มาที่โรงพยาบาล
พ่อยังไม่ได้สติเลย
หลังจากฝากงานที่ออฟฟิตเรียบร้อยแล้ว
เราก็เรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลด่วน
ในใจร้อนรุ่ม แต่สมองกลับคิดอะไรไม่ออก
วันนี้รถดูโล่งกว่าทุกวันที่เคยเป็น ไม่ถึงครึ่งชม.
เราก็มายืนอยู่ตรงหน้าโรงพยาบาล
ที่ห้องฉุกเฉิน น้องชาย น้องสาวและแม่ ยืนรออยู่หน้าห้อง
ถามอาการพ่อแล้ว.. ไม่มีใครให้คำตอบใดๆ
สักพัก คุณหมอเชิญญาติทั้งหมดเข้าไปให้ห้อง
แล้วแจ้งข่าวว่า ทางพยาบาลและหมอพยายามช่วยปั้มหัวใจอยู่นานแล้ว
แต่ร่างกายของพ่อไม่ตอบสนองใดใด… ทางโรงพยาบาลจะ
พยายามช่วยอย่างสุดความสามารถ แต่ขอให้ญาติเตรียมทำใจ
แค่ได้ยิน สมองก็ว่างเปล่า เมื่อเช้าเรายังบอกลาพ่ออยู่เลย

"ไปเข้าแคมป์ก่อนนะพ่อ เดี๋ยวเจอกันวันพุธ"
"ฮีอ.."
นั่นมันผ่านไปยังไม่ถึง 2 ชม. แล้วทำไมพ่อจะมาจากเราไปแล้ว….
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้…
พยาบาลมาเชิญไปพบคุณหมออีกครั้ง


"เราพยายามช่วยเต็มที่แล้วนะครับ
แต่คิดว่าคนไข้คงเสียชีวิตตั้งแต่ตอนมาถึงแล้ว"

สิ้นเสียงคุณหมอ แม่ปล่อยโฮ… ทุกคนต่างร้องไห้
พ่อไม่อยู่กับเราแล้ว พ่อทิ้งพวกเราไปแล้ว
แม่บอกให้ไปพวกเราไปดูหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย
แล้วกราบขอขมา ขออโหสิกรรมกับพ่อ
หน้าพ่อยังดูสดใส เหมือนนอนหลับไป
แต่… ตั้งแต่วันนี้ไปพ่อจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
พ่อนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับ…

 

พ่อจ๋า….หนูยังไม่ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่างให้พ่อ
พ่อจ๋า….หนูยังอยากพาพ่อไปกินของอร่อยๆ
อยากพาไปเที่ยวด้วยกันอีกตั้งหลายที่
พ่อจ๋า….พ่อยังไม่ได้เห็นความสำเร็จของลูกๆเลย
ทำไม พ่อมาจากพวกเราไปเร็วอย่างนี้
 
ผ่านไป 10 กว่าวันแล้ว ดูเหมือนพวกเราเริ่มจะทำใจได้
แต่พวกเรายังรู้สึกว่า…มีบางสิ่งขาดหายไปจากชีวิตของพวกเรา
แม้กระนั้นพวกเราก็รู้สึกว่า พ่อไม่ได้ไปไหน
ยังคงมองดูเราจากที่ไหนสักแห่ง คอยมองดูเราอยู่ไกลๆ
เป็นกำลังใจให้พวกเราใช้ชีวิตอยู่ต่อไป
 
พ่อจ๋า… พ่อเหนื่อยมามากแล้ว
หลับให้สบายนะพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา
พวกเราจะคอยดูแลกันและกัน
ขอให้พ่อหลับให้สบายนะ
ขอให้รู้ไว้… พ่อยังอยู่ในใจพวกเราเสมอ
 

 

 

อยากให้ป่าป๋ารับรู้…หนูรักป่าป๋านะค่ะ
 
 

 

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to แด่พ่อผู้จากไป…

  1. Kesinee says:

    สวัสดีค่ะพี่นุช
     
    เพิ่งได้อ่านเลยเพิ่งรู้ค่ะ
    ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
     
    เกตุเองค่ะ
    ป.ล. ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ

  2. I'm JuJu says:

    จุเชื่อว่า… ป๊าจะรับรู้ในทุกสิ่งทุกอย่าง
     
    และป๊าก็คงภูมิใจไม่น้อยกับความสำเร็จของลูกๆ ทุกคน
     
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s